Umutlarımız hiç tükenmesin….

Küçük balık yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye. Önce müthiş
bir acı duydu dudağında. Gümbür gümbür oldu yüreği, sonra hızla çekildi
yukarıya. Aslında hep merak etmişti, denizlerin üstünü. Neye benzerdi acep
gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu.

“Dudağı yanıklar” denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanı,
oltadan son anda kurtulanlar.

Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu. Küçük balık anladı
yolun sonunun geldiğini. Koca denizlere sığmazdı yüreği, oysa şimdi
yüzerken küçücük yeşil leğende cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu
minik yüreği. İnsanlar gelip geçtiler önünden. Bir kedi yalanarak baktı
gözünün içine.

Yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin
maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.

İşte tam o sırada eğilip aldım onu, yürüdüm deniz kenarına. Bir öpücük
kondurdum başına. İki damla gözyaşından ibaret, sade bir törenle saldım
denizin sularına. Bir an öylece bakakaldı, sonra sevinçle dibe daldı
gitti, tüm kederimi söküp atarak. Teşekkürü de ihmal etmemişti, birkaç
değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak.

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden yaptın
bunu diye..

“BİR GÜN” dedim, “BULURSAM KENDİMİ YEŞİL LEĞENDEKİ KÜÇÜK BALIK KADAR
ÇARESİZ, SON ANA KADAR HEP BİR UMUDUM OLSUN DİYE..”

alıntı

Bakmak..Görmek..

İleri derecede hasta iki adam;aynı hastane odasındaydılar. Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin veriliyordu,ciğerlerindeki suyun süzülmesi için. Bu hastanın yatağı odadaki tek pencerenin tam yanındaydı. Diğer hasta ise hep sırtüstü yatmak zorundaydı. Bu iki hasta saatlerce birbiriyle konuşur, eşlerini,ailelerini, evlerini, işlerini, askerlik anılarını, tatilde gittikleri yerleri anlatırlardı birbirlerine..Pencerenin yanındaki hasta,her oğleden sonra oturmasına izin verdikleri saati diger hastaya pencereden görebildiklerini anlatarak geçiriyordu.

Diğer hasta hep bir sonraki günü iple çekmeye başladı, dısarıdaki renkli ve hareketli dunyayı dinlemek için. Pencere, içinde çok güzel bir göl olan parka bakıyordu. Ördekler ve kuğular gölde yüzerken çocuklar model botlarını suda yüzdürüyorlardı. Genç aşıklar, gökkuşağının tüm renklerindeki çiçeklerin arasında kol kola dolaşıyorlardı. Ulu ağaçlar etrafı süslüyor, uzaktan şehrin silüeti görülebiliyordu.

Pencere kenarindaki adam bunlari muhteşem bir detayla anlatırken, odanın diğer ucunda yatan adam gözlerini kapar ve bu muhteşem manzarayı hayalinde canlandırırdı. Sıcak bir öğleden sonra,
pencerenin yanındaki adam geçmekte olan bir şenlik alayını tarif etti. Diğer adam bando seslerini duyamasa bile hayalinde canlandırabiliyordu, pencere kenarındaki adamın tasviriyle. Günler ve haftalar geçti.

Bir sabah banyo yaptırmak için su getiren günduzcü hemşire pencere kenarında yatan hastanın cansız bedeniniyle karsılaştı;uykusunda, huzur içinde ölmüştü.Hüzünlendi, hastane görevlilerini cesedi dışarı taşımaları için çağırdı. Uygun zaman geçtiğine kanaat getirir getirmez, diğer hasta pencerenin kenarındaki yatağa taşınmasının mümkün olup olamayacağını sordu. Hemsire memnuniyetle isteğini yerine getirdi, hastanın rahat olduğundan emin olduktan sonra onu yalnız biraktı. Yavasça, duyduğu acıya aldırmadan, bir dirseğine yaslanarak dışarıdaki dünyaya bakmak üzere yatağından doğruldu adam. Sonunda, dışarıyı kendi gözleriyle görme zevkini yaşayabilecekti.

Pencereden dışarı bakabilmek için yavaşça dönmeye zorladı kendisini. Pencere, boş bir duvara bakıyordu. Adam hemşireye, vefat eden oda arkadaşının pencerenin dışında görünen harika şeylerden bahsetmesine sebep olan şeyin ne olabileceğini sordu.

Hemşirenin cevabı, ölen adamın kör olduğu ve pencerenin önündeki duvarı görmediğiydi.
“Sanırım seni cesaretlendirmek istedi” dedi.

Diğer insanları mutlu etmek cok büyük mutluluk getirir, kendi durumunuz ne olursa olsun.
Paylaşılan dertler yarısı kadar üzüntü verir, paylaşılan mutluluklar ise iki katı artar.
Kendinizi zengin hissetmek istiyorsaniz,
sahip olduğunuz ve paranın satın alamayacaği her şeyi paylaşın.
Bugün bize bir hediyedir.

-Alıntı-